Kartki z Kalendarza 1766 rok :Przepisy przeciwpożarowe z Wołczyna-Oleśnica KOMINY

http://www.bibliote


      

Regulamin i przepisy przeciwpożarowe dla miasta Wołczyna z 1766 roku (s. 72-83) .

Rozdział I

         Aby usunąć zagrożenia pożarowe i zwalczać powstałe pożary, a tym samym zapobiegać szkodom i nieszczęściom, ustala i zarządza się co następuje :

                                                        § 1

         Gospodarze domów, a szczególnie piekarze, kowale, farbiarze, wytwórcy mydła, wytwórcy winiaku i pozostali, którzy używają do spalania węgiel w swoich paleniskach, kominkach, piecach kaflowych, piekarnikach itp. mają wybudować kominy z solidnego muru ceglanego, zgodnie z instrukcją wydaną przez Królewską Izbę Wojny i Dóbr Państwowych z dnia 14 kwietnia 1750 roku, która określa w jaki sposób murarze i cieśle powinni budować domy bezpieczne pod względem przeciwpożarowym.

                                                        § 2

         Istniejące drewniane ściany przy paleniskach należy zniszczyć i wymienić na kamienne.

                                                        § 3

         Wszystkie kominy, duże i małe należy wymurować bez żadnych przerw od dołu do góry. Kominy powinny wystawać z dachu od 2 do 3 stop.

                                                        § 4

         Wszystkie kominy i urządzenia grzewcze należy conajmniej 6 razy w roku wyczyścić, przez osoby do tego powołane. Kto nie dostosuje się do wydanego rozporządzenia zostanie ukarany, a urządzenia grzewcze nie odpowiadające przepisom przeciwpożarowym zostaną zniszczone.

                                                        § 5

         Pracownik magistratu odpowiedzialny za sprawy przeciwpożarowe, powinien co kwartał wspólnie z mistrzem murarskim i mistrzem ciesielskim, skontrolować stan wszystkich urządzeń grzewczych. W razie stwierdzenia uchybień w tym zakresie należy sporządzić protokół. Jeżeli komisja przemilczy lub zlekceważy stwierdzenie nieprawidłowości, zostanie pociągnięta do odpowiedzialności.

                                                        § 6

         Ci, którzy nie posiadają kominów, nie mogą rozpalać ognia w piecach do czasu wymurowania nowych kominów, od fundamentów w górę.

                                                        § 7

         Dobudowane kominy, szczególnie te, które są bardzo często używane, należy na ostatnim piętrze zaopatrzyć w zasuwę z blachy żelaznej, aby w razie zapalenia się sadzy w kominie, zadusić powstały ogień. Wokół komina pod dachem, na szerokość jednego łokcia, nie mogą się znajdować materiały łatwopalne.

                                                        § 8

         Właściciele domów lub najemcy, jeżeli zapisano to w umowie dzierżawnej, powinni dbać o wymiatanie kominów przez kominiarzy raz w miesiącu w okresach zimowych, a w pozostałych okresach co najmniej raz na 3 miesiące.

                                                        § 9

         Każdy właściciel domu, czy to jest duchowny czy ktoś inny, odpowiada za powstały pożar w wyniku zapalenia się komina. Zapłaci on grzywnę od 3 do 4 talarów. Jeżeli kary nie zapłaci zostanie, w zależności od wysokości kary uwięziony. Jeżeli właściciel domu wydzierżawił cały dom, za powstałe szkody odpowiada najemca.

                                                        § 10

         Jeżeli stwierdzi się, że pożar powstał na skutek niedbałego wymiatania komina przez kominiarza lub nie wymiatanie komina w ogóle, to ukarany zostanie kominiarz.

                                                        § 11

         Czynności związane z wymiataniem kominów, kominiarz nie może powierzyć uczniom, lecz powinien sam to uczynić lub powierzyć te prace zdolnemu czeladnikowi, który musi dokładnie wydrapać sadzę z kominów, a nie tylko wymiatać kominy powierzchownie.

                                                        § 12

         Kominiarze, ich czeladnicy i uczniowie, powinni w czasie wymiatania kominów zwrócić szczególną uwagę, czy kominy zostały wykonane zgodnie z przepisami, o czym wspominano już w paragrafie 6, i czy nie grożą żadne niebezpieczeństwa.

Stwierdzenie nieprawidłowości należy zgłosić gospodarzowi domu i w magistracie. Przemilczenie stwierdzonych nieprawidłowości, grozi surowym ukaraniem winnych.

                                                        § 13

         Jeżeli ktoś nie życzy sobie wymiatania swoich kominów w okresach podanych w paragrafie 8, kominiarz może udać się do właściciela i na podstawie zapisów w swoim rejestrze, w którym notuje czynności kominiarskie, upomnieć go, że do jego obowiązków należy dopilnowanie wymiatania kominów. Jeżeli w dalszym ciągu, mimo upomnienia nie zgadza się na wymiatanie kominów oraz nie reguluje ustalonej opłaty za te czynności, kominiarz zgłasza ten fakt do magistratu, który wymierzy nieposłusznemu grzywnę pieniężną.

                                                        § 14

         Rynny dachowe (drewniane) nie mogą być nasmarowane smołą, a jedynie wybite blachą lub zamiast drewnianych mają być blaszane. Spływająca z nich woda powinna być odprowadzana w taki sposób, aby nie wyrządzała szkód sąsiadom.

                                                        § 15

         Gospodarz domu zabrania członkom rodziny i innym osobom poruszania się po domu z otwartym ogniem, można to robić tylko z przeznaczoną do tego celu sprawną latarnią. Kto nie zastosuje się do tego, zostanie ukarany.

                                                        § 16

         Aby nie dopuścić do powstania pożarów, zapasy drewna i wiórów oraz siana i słomy, przechowywane w domu nie mogą przekraczać zapotrzebowania na okres 2 miesięcy. Nadwyżkę należy zmagazynować poza domem lub w stodołach znajdujących się poza miastem. Nie wolno również suszyć w mieście lnu oraz dokonywać jego obróbki, nie wolno także suszyć na piecach drewna wiórów itp.

                                                        § 17

         Bednarze, stolarze, tokarze, kołodzieje i inni rzemieślnicy pracujący z drewnem, nie powinni pozostawiać w swoich warsztatach wiórów i odpadków, ale wynosić i składować je w miejscach gdzie nie będą stanowić zagrożenia pożarowego. Zapasy drewna do produkcji nie mogą przekraczać półrocznego zużycia, aby nie zwiększać niebezpieczeństwa powstawania pożarów.

                                                        § 18

         Wyżej wymienieni rzemieślnicy, pracujący z drewnem, nie powinni swoich warsztatów zakładać obok kuźni, w których pracuje się przy otwartym ogniu. To również dotyczy kowali, którzy chcą założyć kuźnie obok warsztatów pracujących z drewnem. Kto nie przestrzega tych zakazów, zostanie wyeksmitowany z domu oraz ukarany grzywną. Przy zakładaniu nowych warsztatów będzie potrzebne zezwolenie magistratu i inspektora pożarnictwa, który wskaże miejsce na nowy zakład.

                                                        § 19

         Nikt nie może wysypywać popiołu na podłogę lub inne niebezpieczne miejsca, tym bardziej do drewnianych pojemników, gdyż w popiele mogą znajdować się żarzące resztki. Najlepiej popiół wysypywać do piwnic lub na inne bezpieczne miejsca.

                                                        § 20

         Wytwórcy mydła i świec, nie powinni wykonywać czynności związanych z topieniem odpadów zwierzęcych i wosku w godzinach nocnych, pod groźbą grzywny w wysokości 10 talarów.

                                                        § 21

         Zabrania się wszystkim mieszkańcom używania ognia do grzania wody i mycia się w godzinach nocnych, pod groźbą grzywny. Połowę tych pieniędzy otrzyma donosiciel. Zezwala się na to w zimie od godziny 4-tej, a w lecie od godziny 2-giej rano do godziny 8-mej wieczorem.

                                                        § 22

         Należy szczególną uwagę zwrócić na bezpieczeństwo pożarowe przy gotowaniu, smażeniu, topieniu masła, słoniny i innych produktów łatwopalnych. Jeżeli czynności te wykonuje służba, należy nadzorować ich pracę. Z uwagi na to, że w browarach, pralniach i farbiarniach ogień pali się również w nocy, należy bezwzględnie przestrzegać przepisów przeciwpożarowych.

                                                        § 23

         Zapasów słoniny i sadła nie wolno trzymać w pokojach, na strychach ani w wędzarniach. Można to czynić tylko w piwnicach lub w ogniotrwałych pojemnikach, do których ogień nie na dostępu.

                                                        § 24

         Służba musi ostrożnie obchodzić się z ogniem. Przy otwartym ogniu nie wolno karmić zwierząt ani rozdrabniać słomy dla bydła. Prace te można wykonywać przy świetle wiszącej latarni. Przed położeniem się do snu, otwory pieca należy zamknąć żelaznymi drzwiczkami lub cegłami (nie zatykać drewnem), a popiół i żarzące się resztki zabezpieczyć. Nie zezwala się służbie w okresie zimowym zabierać do łóżek gorących cegieł lub kamieni. Jeżeli zakazy te nie będą przez służbę przestrzegane, a upomnienia chlebodawców nie odniosą pożądanego skutku, należy zgłosić to do magistratu celem ukarania winnych.

                                                        § 25

         Właściciele gospod i ich służba, nie mogą z otwartym ogniem poruszać się w domu lub na strychu, mogą to czynić jedynie z latarniami.

                                                        § 26

         Właściciele gospod muszą zwracać szczególną uwagę na obcych lub kogokolwiek, kto z otwartym ogniem udaje się do stajen, lub innych miejsc, w których znajdują się materiały łatwopalne, jak siano, słoma, drewno czy wióry. Również parobkowie zatrudnieni u masarzy przy karmieniu zwierząt, nie mogą wieczorami i rankami przy tych czynnościach, poruszać się z otwartym ogniem, a jedynie z metalowymi latarniami. Nie przestrzegający zostaną ukarani grzywną w wysokości 1 talara.

                                                        § 27

         Pokoi nie wolno ogrzewać żarzącymi się węglami, znajdującymi się w garnkach lub patelniach, a jedynie piecami.

                                                        § 28

         Parobkowie i inne osoby bez względu czy to będą obcy czy też członkowie rodziny, nie mogą na strychach, w stajniach i innych niebezpiecznych miejscach w tym też przy łóżkach palić tytoniu. Kara za to może wynieść kwartalne wynagrodzenie lub pobyt w więzieniu o wodzie i chlebie.

                                                        § 29

         Nie wolno przymocowywać świec na łóżkach i na drewnianych ścianach.

                                                        § 30

         Jeżeli szkody ogniowe, powstałe w wyniku palenia tytoniu lub przez przymocowywanie świec na łóżkach i drewnianych ścianach, nie mogą być pokryte przez winnego, z uwagi na brak środków majątkowych, zostanie on w zależności od wysokości strat, wychłostany.

                                                        § 31

         Każdy żołnierz na swojej kwaterze musi ostrożnie obchodzić się z ogniem. Nie wolno mu palić tytoniu w stajni, na strychu ani przy swoim łóżku Jeżeli pomimo uwag gospodarza, nie przestrzega teko nakazu, należy o tym zameldować komendanta, aby ten pociągnął go do odpowiedzialności i odpowiednio ukarał.

                                                        § 32

         Karczmarze nie powinni przyjmować pod swój dach podejrzanych i obcych, szczególnie w czasie gdy odbywają się jarmarki. Osoby podejrzane należy niezwłocznie zgłosić do magistratu. Przyjętych gości należy pouczyć, jak mają obchodzić się z otwartym ogniem. Dla lepszego bezpieczeństwa, karczmarz powinien zatrudnić strażnika, który w dzień i noc pilnowałby domu i stajni, aby goście nie spowodowali pożaru. Jeżeli karczmarze nie dostosują się do tego nakazu, zostaną ukarani grzywną, a jeśli to nie odniesie pożądanego skutku, utracą prawo do prowadzenia karczmy.

                                                        § 33

         Każdy mieszkaniec, który widzi, że jego sąsiad lekkomyślnie obchodzi się z otwartym ogniem, powinien to zgłosić władzom celem ukarania, lub zwrócić mu uwagę, że w razie pożaru poniesie wielkie straty i dodatkowo jeszcze zostanie ukarany.

                                                        § 34

         Nikomu nie wolno trzymać w domu prochu strzelniczego, za wyjątkiem osób handlujących tym towarem. Mogą oni przechowywać na strychu 10 funtów w bezpiecznym miejscu i drugie tyle w sklepie. Jednak w porze wieczorowej i przy świetle nie wolno handlować prochem. Przed rozpoczęciem handlu prochem, należy zgłosić się do magistratu po potrzebne zezwolenie.

                                                        § 35

         Nie wolno strzelać w mieście ani w jego pobliżu, nie wolno także używać racy i innych przedmiotów, które zawierają proch, i wybuchają. Kto nie przestrzega tego zapisu, zostanie uwięziony lub wychłostany.




2 thoughts on “Kartki z Kalendarza 1766 rok :Przepisy przeciwpożarowe z Wołczyna-Oleśnica KOMINY

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *